Prik met zout water geeft langer verlichting bij carpaletunnelsyndroom dan een ontstekingsremmer
Bij carpaletunnelsyndroom zit een zenuw in de pols klem. Indiase artsen maakten die zenuw los met een prik zout water, onder echogeleide. Na zes maanden hielp dat nog, terwijl de klachten na een ontstekingsremmer terugkwamen. Grotere studies moeten dit nu bevestigen.
Tintelende vingers, een doof gevoel en pijn in de hand, vooral 's nachts: dat zijn de bekende klachten van carpaletunnelsyndroom. In de pols loopt een zenuw door een smalle tunnel tussen de handwortelbeentjes en een stevige band. Raakt het weefsel daar gezwollen, dan komt de zenuw klem te zitten. Volgens de Amerikaanse vereniging van radiologen RSNA krijgt 5 tot 10 procent van de mensen er ooit last van.
Helpen een polsspalk en pijnstillers niet genoeg, dan krijgen patiënten vaak een prik met een corticosteroïd, een sterke ontstekingsremmer. Die werkt meestal snel, maar het effect houdt vaak niet lang aan. Daarna blijft soms alleen een operatie over.
Artsen in India hebben nu een andere aanpak getest, met gewoon zout water. Hun resultaten verschenen deze maand in het vakblad Radiology.
De zenuw losmaken met vloeistof
De techniek heet hydrodissectie, letterlijk: losmaken met vloeistof. De arts kijkt met een echo mee in de pols en spuit met een dunne naald vloeistof rond de zenuw. Die vloeistof duwt het omliggende weefsel weg, zodat de zenuw weer ruimte krijgt en vrijer kan bewegen. Vergelijk het met een kabel die vastgeplakt zit in een te nauwe goot: met wat vloeistof eromheen schuift hij weer los.
Meestal voegen artsen een ontstekingsremmer aan die vloeistof toe. De onderzoekers wilden weten of het zoute water op zichzelf ook helpt.
Drie groepen vergeleken
Het team van radioloog Anindita Bose van het Mahatma Gandhi Medical College in Jaipur onderzocht 39 volwassenen met carpaletunnelsyndroom. Hun klachten waren ondanks eerdere behandelingen gebleven. Omdat een deel van hen in beide polsen last had, ging het om 63 polsen. Die werden door loting verdeeld over drie behandelingen:
- hydrodissectie met alleen zout water;
- alleen een prik met een ontstekingsremmer;
- hydrodissectie met zout water én een ontstekingsremmer.
Na vier weken waren de klachten in alle drie de groepen duidelijk minder. Daarna werd het verschil zichtbaar. In beide groepen met hydrodissectie bleef de verbetering na drie en na zes maanden bestaan, en werd die nog wat groter. Bij de groep die alleen de ontstekingsremmer kreeg, kwamen de klachten terug. De ontstekingsremmer aan het zoute water toevoegen gaf op lange termijn geen duidelijke extra winst.
Ook op de echo was het verschil te zien. De dikte van de opgezwollen zenuw nam na hydrodissectie met 43 tot 45 procent af, tegen ongeveer 15 procent na alleen de ontstekingsremmer.
Kort en zonder ziekenhuisopname
De behandeling duurde gemiddeld een kwartier. Er was geen narcose of opname in het ziekenhuis nodig, en volgens de onderzoekers konden patiënten binnen een uur weer aan het werk. Ernstige complicaties zagen ze niet.
Medeonderzoeker Anupama Tandon van het Guru Teg Bahadur-ziekenhuis in Delhi wijst erop dat ontstekingsremmers bij herhaald gebruik bijwerkingen kunnen geven, zoals een dunnere huid of zwakkere pezen. Dat het zoute water alleen al zo lang hielp, ook bij mensen die al veel andere behandelingen hadden geprobeerd, verraste haar. Volgens de onderzoekers is de techniek vooral een optie bij milde tot matige klachten. Een operatie kan daarmee misschien worden uitgesteld of soms worden voorkomen. Bij ernstige klachten blijft een operatie de aangewezen weg.
Wat er nog moet gebeuren
Het onderzoek is gedaan in één ziekenhuis, met een kleine groep patiënten. Er was geen groep die een nepbehandeling kreeg, dus het deel van het effect dat komt doordat mensen een behandeling verwachten, is nog niet los te zien. De onderzoekers willen daarom grotere studies in meerdere ziekenhuizen, waarbij ze de patiënten langer volgen. Ze zijn al begonnen met een nieuw onderzoek dat zout water vergelijkt met een suikeroplossing, om te zien welke vloeistof het langst helpt.
Wat betekent dit voor de weg naar de singulariteit?
Soms zit vooruitgang niet in een nieuw medicijn, maar in slimmer gebruik van iets eenvoudigs. Hier deed de echo het werk: doordat de arts precies ziet waar de naald zit, kan gewoon zout water de zenuw losmaken.
Juist bij dit soort behandelingen kan AI de komende jaren veel betekenen. Programma's die echobeelden lezen, kunnen artsen helpen de zenuw sneller en nauwkeuriger te vinden, ook als ze nog weinig ervaring hebben. En AI-modellen die de medische literatuur van verschillende vakgebieden tegelijk overzien, kunnen sneller opmerken welke eenvoudige, goedkope behandelingen een eerlijke vergelijking met de gangbare zorg verdienen. Zo kan een simpele prik met zout water, als grotere studies het bevestigen, meer mensen helpen zonder operatie.
