DeepMind: AI-agents vinden twee zwakke plekken in verouderde RSA-1024-versleuteling

Google DeepMind heeft op 6 november 2026 twee ontdekkingen gedeeld over RSA, een veelgebruikte manier om gegevens te beveiligen. AI-agents, AI-systemen die zelfstandig stappen zetten binnen een opdracht, vonden onder begeleiding van mensen twee zwakke plekken in de oude variant met sleutels van 1024 bit. Volgens DeepMind zijn die oude systemen daardoor met minder rekenkracht aan te vallen dan gedacht.

De uitkomst raakt alleen die verouderde sleutels. Moderne systemen gebruiken vrijwel altijd sleutels van 2048 bit of langer, en die blijven volgens DeepMind veilig. Onderzoekers gebruiken afgeschreven systemen als RSA-1024 juist omdat ze daarop veilig kunnen uitproberen hoe sterk een versleuteling is.

Het werk stond onder leiding van de DeepMind-onderzoekers Dj Dvijotham en Abhradeep Thakurta. Ze werkten samen met de versleutelingsexperts Nadia Heninger (UC San Diego en het Franse onderzoeksinstituut Inria) en Emmanuel Thomé (Inria).

Waarom RSA moeilijk te kraken is

RSA rust op een eenvoudig idee: twee grote priemgetallen vermenigvuldigen is makkelijk, maar uit de uitkomst terugvinden welke twee getallen het waren is enorm veel rekenwerk. Een sleutel van 1024 bit is een getal van ruim 300 cijfers, een sleutel van 2048 bit heeft er ruim 600.

Onderzoekers testen voortdurend of dat rekenwerk nog zo zwaar is als gedacht. Grote stappen kostten tot nu toe meestal jaren of tientallen jaren, schrijft Pushmeet Kohli, die bij DeepMind de wetenschapstak leidt.

Eerste vondst: opvulling beschermt minder dan gedacht

De eerste ontdekking gaat over digitale handtekeningen. Daarmee controleert een computer of een software-update, document of website echt van de afzender komt. Veel standaarden vullen een bericht vóór het ondertekenen aan met vaste gegevens, tot een blok van een vaste grootte. Die opvulling heet padding. Experts wisten dat dit vervalsen tegengaat, maar niet hoeveel het helpt als een aanvaller zelf gekozen berichten aan een ondertekenapparaat kan voeren.

Volgens DeepMind hangt dat af van hoeveel van het ondertekende blok de aanvaller zelf bepaalt. Is dat ongeveer de helft of meer, dan beschermt de opvulling niet meer. Een handtekening vervalsen is dan net zo gevoelig voor wiskundige kortere wegen als zonder opvulling.

Het team testte dit in een afgeschermde simulatie, zonder echte systemen aan te raken. De agents bouwden een programma voor een 1024-bit proefsleutel uit een eerdere academische studie. Dat haalde hetzelfde resultaat met 3,5 keer minder rekentijd, en met minder dan een duizendste van de rekenkracht die nodig is om de sleutel zelf te kraken.

Bepaalt een aanvaller minder van het blok, bijvoorbeeld alleen een korte digitale vingerafdruk van 32 bytes, dan is vervalsen moeilijker. Ook daarvoor vond het team een nieuwe rekenmethode. Volgens theoretische schattingen van DeepMind is die voor 1024-bit sleutels ongeveer 1.600 keer beter dan de beste eerdere methode. Dat is dus een berekening, geen meting.

Tweede vondst: veel sleutels tegelijk

Sleutels hebben meestal een standaardlengte. Wie veel sleutels van dezelfde lengte wil kraken, kan daarom één grote voorberekening voor allemaal gebruiken. Zo wordt elke sleutel goedkoper.

De agents vonden hiervoor een nieuwe rekenmethode. Die brengt de gemiddelde kosten van elke extra 1024-bit sleutel volgens DeepMind ongeveer 30 keer omlaag, vergeleken met eerdere methoden om veel sleutels tegelijk te kraken.

Wat we hiervan kunnen leren

Er zijn geen echte systemen aangevallen. DeepMind deelt het werk in twee technische papers, zodat experts de sterkte van versleuteling beter kunnen meten en moderne standaarden ruim op tijd kunnen versterken. De cijfers komen van het team zelf. Vakgenoten kunnen de methoden nu narekenen.

De belangrijkste les gaat over tempo: wie nog 1024-bit sleutels gebruikt, heeft een reden te meer om over te stappen, en ook sterkere standaarden blijven regelmatig testwerk nodig hebben. Dat past bij de berekening van het Franse bedrijf Alice & Bob van vorige week. Die ging over RSA met 2048 bit en over kwantumcomputers die nog niet bestaan, terwijl het nu gaat om oudere sleutels en gewone rekenkracht. Beide laten zien dat de grens van wat veilig is kan verschuiven, en dat je daar het beste op tijd op inspeelt.

Wat betekent dit voor de weg naar de singulariteit?

Het nieuws zit niet in het oude RSA-1024, maar in de snelheid waarmee AI-agents onder begeleiding van mensen aannames over versleuteling kunnen toetsen. Volgens DeepMind kunnen we die aannames daarom niet meer als vaststaand zien en moeten we ze blijven testen. Zo helpt AI ook mee aan de verdediging: wie zwakke plekken vroeg vindt, kan ze dichten voordat ze een probleem worden. De volgende stap is dat vakgenoten deze methoden beoordelen en dezelfde aanpak gebruiken om moderne standaarden te controleren.

Wat is de technologische singulariteit? Lees de uitleg →