Meta laat zeekabel bouwen met twee lichtkanalen per glasvezel: twee keer zoveel data over de oceaan
Meta laat tussen de Verenigde Staten en Frankrijk een zeekabel aanleggen die 1 petabit per seconde kan vervoeren, volgens Meta twee keer zoveel als de beste kabels nu. Het geheim: elke glasvezel heeft twee lichtkanalen in plaats van één. De kabel moet in 2029 werken.
Bijna al het internetverkeer tussen Europa en Amerika gaat niet via satellieten, maar door kabels op de bodem van de oceaan. Daarin zitten dunne glasvezels die data als lichtpulsen doorgeven. Omdat we steeds meer video kijken, bestanden delen en online diensten gebruiken, moeten die kabels steeds meer verwerken.
Meta, het bedrijf achter Facebook, Instagram en WhatsApp, laat daarom een nieuwe kabel aanleggen tussen de Verenigde Staten en de Atlantische kust van Frankrijk. Het bedrijf maakte het plan op 21 september 2026 bekend op zijn technische blog. De kabel heet Petal en is ongeveer 7.000 kilometer lang. Hij moet in 2029 in gebruik gaan.
Twee keer zoveel als de beste kabels nu
Petal moet 1 petabit per seconde kunnen vervoeren. Dat is 1.000 terabit, of een miljoen keer een snelle glasvezelaansluiting van 1 gigabit thuis. Volgens Meta is dat twee keer zoveel als de beste zeekabels van dit moment over zo'n afstand halen. Meta's vorige kabel over de Atlantische Oceaan, Anjana, haalt 0,5 petabit per seconde. De eerste, Marea, haalt ruim vijf keer minder dan Petal.
Meta noemt het de grootste sprong in capaciteit die ooit in één keer is gemaakt bij een zeekabel met versterkers onderweg.
Twee lichtkanalen in één glasvezel
Het nieuwe zit in de glasvezel zelf. Een gewone glasvezel heeft één kern: een heel dun kanaal in het midden waar het licht doorheen gaat. De vezel in Petal heeft er twee, naast elkaar in dezelfde draad. Zo'n vezel heet een multicore-vezel. Je kunt het vergelijken met een weg die twee rijstroken krijgt zonder breder te worden.
De kabel heeft 24 paren van zulke vezels. Daarmee werkt hij als een gewone kabel met 48 paren, zonder dat de kabel dikker hoeft te worden. Het Japanse bedrijf Sumitomo Electric maakt de vezel. Het Japanse NEC ontwerpt en bouwt het hele systeem en legt het aan. Het Franse telecombedrijf Orange zorgt in Frankrijk voor de aansluiting op het netwerk op land.
Volgens Meta is Petal de eerste zeekabel die multicore-vezels op grote schaal gebruikt. Tot nu toe werd die techniek vooral in proeven getest. Meta zegt die techniek nu van het lab naar de praktijk te brengen.
Slim omgaan met stroom onderweg
Licht wordt zwakker als het duizenden kilometers door glas reist. Daarom liggen er onderweg versterkers op de zeebodem, bij een kabel van deze lengte ongeveer honderd. Die krijgen stroom via de kabel zelf. De ingenieurs moesten de twee lichtkanalen per vezel in die versterkers kort uit elkaar halen, apart versterken en weer samenvoegen.
Belangrijk daarbij: Petal blijft binnen de spanning die de bestaande stroomapparatuur voor zeekabels aankan, tot 18 kilovolt. Zo hoeft er geen nieuwe apparatuur ontwikkeld en goedgekeurd te worden. Volgens Meta verdubbelt de capaciteit per vezel zonder dat het stroomverbruik of de hoeveelheid materiaal even hard meegroeit. Eén kabel van 1 petabit kost ook flink minder materiaal en uitstoot dan twee kabels van 0,5 petabit.
Vervolgstappen
De cijfers zijn het ontwerpdoel. Hoeveel de kabel in de praktijk haalt, blijkt als hij in 2029 klaar is en getest wordt. Meta heeft de plek in de Verenigde Staten waar de kabel aan land komt nog niet bekendgemaakt, en ook niet wat het project kost. Het bedrijf nodigt de rest van de sector uit om ook met multicore-vezels aan de slag te gaan.
Wat betekent dit voor de weg naar de singulariteit?
AI draait in datacenters, en die staan verspreid over de wereld. Hoe meer AI we gebruiken, hoe meer data er tussen continenten heen en weer gaat: om modellen te trainen, om gegevens te delen en om diensten overal snel te laten werken. Een kabel die met dezelfde dikte en dezelfde stroom twee keer zoveel vervoert, maakt die groei goedkoper en zuiniger.
Het mooiste aan Petal is misschien dat de winst uit een slimme verbetering van iets heel kleins komt: een tweede kanaal in een draadje glas zo dun als een haar. Als die techniek nu de standaard wordt, kunnen volgende kabels nog meer kanalen per vezel krijgen. Zo kan de wereldwijde ruggengraat van het internet meegroeien met wat AI de komende jaren gaat vragen.
