Claude ontwerpt bouwstenen voor nieuw medicijn tegen voedselallergie

Wie een voedselallergie heeft, kan van een stukje pinda of een slok melk al flink ziek worden. Het Amerikaanse bedrijf Divergence Labs werkt aan een nieuw soort medicijn daartegen, en liet het ontwerpwerk grotendeels doen door Claude, het AI-model van Anthropic. Claude bedacht in een paar weken zo'n 35.000 ontwerpen. In de eerste labtests deden drie ervan iets beter dan een medicijn dat artsen nu al gebruiken.

Anthropic maakte de resultaten op 27 oktober 2026 bekend. Divergence beschreef het werk zelf in een technisch rapport.

Waarom de allergie-antistof van de cel af moet

Bij een allergische reactie speelt een antistof een hoofdrol: IgE. Een deel daarvan zweeft vrij in het bloed. Een ander deel zit vast op afweercellen, als een soort alarmknop. Komt er een stukje pinda langs dat aan die IgE vastgrijpt, dan gaat het alarm af: de cel laat stoffen los die jeuk, zwelling of erger veroorzaken.

Het bestaande medicijn omalizumab vangt vooral de IgE die vrij in het bloed zweeft. De IgE die al op de afweercellen zit, blijft daar voorlopig zitten. Divergence wil een middel dat juist die IgE van de cel af trekt, zodat het alarm niet meer af kan gaan.

Twee armen aan één molecuul

Zo'n middel heeft twee armen nodig. De ene arm wrikt de IgE los van de afweercel. De andere arm houdt zich vast aan de IgE zelf, als een anker, zodat het middel op zijn plek blijft. Dat moet zorgvuldig gebeuren: een middel dat per ongeluk twee IgE-antistoffen aan elkaar koppelt, kan zelf juist een allergische reactie opwekken.

Divergence gebruikt daarvoor heel kleine antistoffen, van één bouwsteen in plaats van de bekende Y-vorm. Die zijn makkelijker te ontwerpen en aan elkaar te koppelen.

Wat Claude deed

Claude las de vakliteratuur, zette de doelen van Divergence om in een ontwerpplan en koos welke aanpak het meest kansrijk was. Daarna bouwde en draaide het de rekenstappen om ontwerpen te maken en te beoordelen. De onderzoekers van Divergence stuurden bij en deden de proeven in het lab.

Voor de ankerarm maakte Claude zo'n 23.600 ontwerpen vanaf nul. Daarvan gingen er 57 naar het lab, en drie bleken echt aan IgE te hechten. Voor de loswrik-arm maakte Claude ruim 11.000 varianten van een bestaande kleine antistof die dat al kon. Van de 91 geteste varianten haalden er twintig IgE van de cel.

Drie van die twintig haalden in de test meer IgE los dan omalizumab, bij elke geteste dosis. Het verschil is nog klein: van de vastzittende IgE bleef bij die drie ongeveer 75 procent zitten, bij omalizumab ongeveer 81 procent. Beter dan hun voorbeeld, de bestaande kleine antistof, werden ze nog niet. Volgens de onderzoekers kostte dit weken in plaats van de maanden die zo'n zoektocht normaal kost.

De volgende stappen

Nu moeten beide armen samen één molecuul worden. Daarna volgen proeven met afweercellen van verschillende donoren, om te zien of het middel IgE ook daar loshaalt en geen reactie opwekt, en later proeven met dieren. Bij mensen is het middel nog niet getest.

Divergence is een van de zes partners waarmee Anthropic samenwerkt aan nieuwe medicijnen. Wat Claude bij de andere bedrijven deed, van onderzoek naar kanker tot het nakijken van productiedocumenten, staat in ons artikel over Mithril Medicine: een biotechbedrijf van één persoon dat Anthropic overnam, waar Claude het werk met elf laboratoria regelde.

Wat betekent dit voor de weg naar de singulariteit?

Hier doet een AI-model meer dan rekenen op opdracht: het leest zich in, kiest een aanpak en bouwt zelf de gereedschappen om tienduizenden ontwerpen te maken en te beoordelen. Dat verkort het zoekwerk naar een nieuw medicijn van maanden naar weken. Lukt het Divergence om de twee armen samen te brengen, dan kan dit een nieuw soort behandeling worden die voedselallergie bij de bron aanpakt. De komende proeven laten zien hoe ver die aanpak reikt.

Wat is de technologische singulariteit? Lees de uitleg →