What A Time To Be Alive
Taal kiezen: Nederlands

Kunstspieren laten robothand pianotoetsen indrukken en robotogen bewegen

Onderzoekers van de University of Pennsylvania hebben zachte kunstspieren gemaakt die zelf meten hoe ver ze zijn samengetrokken. Daardoor houden ze een stand halverwege vast. Een robothand drukte er pianotoetsen mee in en een paar kunstogen keek ermee rond.

Zwarte, gelede robotvinger van 3D-geprint plastic met een dun doorschijnend koord erlangs drukt een witte pianotoets in; de rest van het klavier is onscherp.
Een vinger van zo'n robothand drukt een pianotoets in, aangestuurd door een kunstspiervezel (foto ter illustratie, met AI gegenereerd)

Onderzoekers van de Amerikaanse University of Pennsylvania hebben zachte kunstspieren gemaakt die een stand halverwege kunnen vasthouden. In een proef drukten de vingers van een 3D-geprinte robothand afzonderlijke pianotoetsen in, met verschillende kracht en duur. In een tweede opstelling veranderde een paar kunstogen gecontroleerd van kijkrichting.

Het team werd geleid door materiaalkundige Shu Yang en werktuigbouwkundige Cynthia Sung. Het onderzoek verscheen in november 2026 in het wetenschappelijke tijdschrift Advanced Functional Materials.

Een spier die niet halverwege stopt

De vezels zijn gemaakt van een vloeibaar-kristallijn elastomeer: een rubberachtig materiaal dat samentrekt als het warm wordt en bij afkoeling terugveert naar zijn oude vorm. Zulke kunstspieren zijn lastig te sturen. Na het verwarmen trekken ze soms nog even door, of ze veren bij het afkoelen terug. Een stand halverwege vasthouden lukte daardoor slecht, terwijl een hand of een oog juist die tussenstanden nodig heeft.

De onderzoekers voegden twee dingen toe. Een beetje grafeen, een laagje koolstof van één atoom dik, maakt het materiaal zachter en tegelijk taaier. Zo kan het meegeven wanneer twee spieren tegen elkaar in trekken. En in elke vezel zit een flinterdun koperen spoeltje. De onderzoekers noemen hun vezels CoilLCE.

Verwarmen en meten met één spoel

Het koperen spoeltje verwarmt de vezel en meet tegelijk hoe warm die is. Hoe moeilijk stroom door het koper gaat, de elektrische weerstand, verandert namelijk met de temperatuur. Een regelsysteem leest die weerstand steeds af en past het verwarmen meteen aan, zodat de spier op de gewenste stand blijft. Een aparte sensor die de stand meet, is daardoor niet nodig.

Volgens Sung is het de eerste keer dat zo'n terugkoppeling is gelukt bij dit soort kunstspier: de spier geeft zelf door hoe ver hij is, en de sturing past zich daarop aan. In een proef hield een vezel met een gewicht van 13 gram eraan een half uur lang een samentrekking van 30 procent vast. In de robotogen werkten acht vezels in vier paren die elkaar tegenwerkten, zoals de spieren rond een echt oog. De ogen draaiden tot 30 graden.

De volgende stap is om veel van zulke spieren samen te laten werken in één groter systeem. Het team denkt aan robotgezichten, waarin tientallen kleine spieren in weinig ruimte natuurlijke gezichtsuitdrukkingen moeten maken. Om zoveel spieren tegelijk aan te sturen, willen de onderzoekers AI en computervisie inzetten: software die op camerabeelden ziet wat er gebeurt.

Wat betekent dit voor de weg naar de singulariteit?

Robots bewegen al nauwkeurig met elektromotoren, maar die passen niet altijd in kleine, soepele constructies zoals een gezicht of een vingertop. Een kunstspier die zelf meet hoe ver hij is, heeft geen extra sensor en geen tandwielen nodig. Als onderzoekers veel van zulke vezels betrouwbaar kunnen laten samenwerken, past er veel meer beweging in een kleine ruimte.

Dat is niet alleen nuttig voor een robot die kan glimlachen of fronsen. Een robothand die zijn vingers zorgvuldig neerzet en de kracht van een aanraking aanpast, kan op termijn ook kwetsbare dingen vastpakken, zoals fruit, glaswerk of een hand van een mens. Daarvoor moeten de onderzoekers eerst laten zien dat grote aantallen spieren samen goed te besturen zijn. Lukt dat, dan kunnen robots meer werk doen waarbij kracht en gevoel allebei nodig zijn, in de zorg, in de keuken of in een werkplaats.

Wat is de technologische singulariteit? Lees de uitleg →

Bronnen

  1. Interesting Engineering
  2. Popular Science
  3. www.graphene-info.com
  4. Penn Engineering
  5. Advanced Functional Materials