Met een elektrische kam groeide het haar van muizen in een maand bijna helemaal terug
Chinese onderzoekers bouwden een kam die met stroomstootjes de haarzakjes prikkelt en tegelijk experimentele genetische middelen diep in de huid brengt. Bij muizen was een geschoren plek na vier weken bijna helemaal weer begroeid. Proeven bij mensen moeten nog volgen.
Meer dan een miljard mensen wereldwijd hebben erfelijke kaalheid: het haar wordt met de jaren dunner en verdwijnt, bij mannen vaak op de slapen en de kruin. Er zijn middelen tegen, maar elk heeft een nadeel. Een pil werkt in het hele lichaam, ook op plekken waar dat niet nodig is, en kan daardoor bijwerkingen geven. Een lotion op de hoofdhuid moet door de buitenste laag van de huid heen, en die houdt de meeste stoffen tegen. Daardoor komt maar een klein deel aan bij de haarzakjes, de kleine holtes in de huid waar een haar uit groeit.
Onderzoekers van de Beihang-universiteit in Peking maakten daarom een kam die het middel zelf de huid in brengt, terwijl je je haar kamt. Ze noemen hem Detangle en beschreven hem in november 2026 in het vakblad Nature Communications.
Tanden van twee lengtes
De kam heeft om en om lange en korte tanden. In de tanden zitten kleine metalen contactpunten die korte stroomstootjes geven. Doordat de tanden niet even lang zijn, zitten de contactpunten op verschillende hoogte. Daardoor loopt de stroom niet alleen over het oppervlak van de huid, maar ook dieper erin. Volgens de onderzoekers komt hij zo ongeveer negen keer dieper, tot bij de haarzakjes, dan wanneer je de huid gewoon van buitenaf behandelt.
De stroomstootjes doen twee dingen. Ze prikkelen de haarzakjes, waardoor die weer haar gaan maken. En ze maken de buitenwand van de cellen even doorlaatbaar. In de korte tanden zit een voorraadje van de middelen, en die kunnen zo de cellen in. Die techniek heet elektroporatie: korte stroomstootjes maken tijdelijk kleine openingen in de wand van een cel, die zich daarna weer sluiten.
De onderzoekers vulden de kam met twee experimentele middelen. Het eerste is een ringetje DNA met het gen voor een groeistof die nieuwe bloedvaatjes laat groeien. De cel leest dat gen af en maakt de groeistof zelf. Zo krijgt het haarzakje meer bloed, en daarmee meer zuurstof en voeding.
Het tweede middel is een kort stukje RNA dat de cel remt in het maken van het hormoon DHT. Het lichaam maakt DHT uit het mannelijke hormoon testosteron. Bij mensen met erfelijke kaalheid laat DHT de haarzakjes langzaam krimpen, waardoor ze steeds dunnere en kortere haren maken. Minder DHT betekent dus dat de haarzakjes minder krimpen.
Bijna alles terug in vier weken
De onderzoekers testten de kam op mannelijke muizen. Ze schoren een stuk van de rug en gaven de muizen testosteron, zodat ze net als bij erfelijke kaalheid veel DHT kregen. Het haar groeide daardoor nauwelijks terug: na vier weken was bij muizen zonder behandeling ongeveer 1 procent van de geschoren plek weer begroeid.
Bij muizen die alleen de stroomstootjes van de kam kregen, was dat ongeveer 40 procent. Twee bestaande middelen deden het beter: finasteride, een pil die de aanmaak van DHT remt, kwam op ongeveer 50 procent, en minoxidil, een lotion die al jaren tegen kaalheid wordt gebruikt, op ongeveer 70 procent. De kam met het RNA-middel haalde ongeveer 85 procent, de kam met het DNA-middel ongeveer 90 procent. Met beide middelen tegelijk was bijna 98 procent van de plek weer begroeid.
De haarzakjes waren actiever en de doorbloeding beter. De huid van de muizen raakte volgens de onderzoekers niet beschadigd.
Wat nu volgt
Dit zijn proeven bij muizen. De volgende stap is onderzoek bij mensen, en daarin moeten nog belangrijke vragen worden beantwoord: verdraagt een menselijke hoofdhuid de stroomstootjes als de kam steeds weer wordt gebruikt, hoe lang blijft het haar terug, en hoe vaak moet je kammen? Ook de twee middelen in de kam zijn nog niet bij mensen getest.
Wat betekent dit voor de weg naar de singulariteit?
Medicijnen die met DNA of RNA werken, bestaan al. Ze komen meestal via een prik of een infuus in het bloed, zoals de CRISPR-behandeling tegen de erfelijke ziekte angio-oedeem, en het lichaam vervoert ze dan naar het orgaan waar ze moeten werken. Deze kam laat bij muizen zien dat zo'n middel ook van buitenaf diep genoeg in de huid kan komen, precies op de plek waar het nodig is, met iets wat je elke dag toch al doet.
Als dat bij mensen ook werkt, hoeft een behandeling van de huid niet meer te kiezen tussen een pil die in het hele lichaam werkt en een lotion die er nauwelijks in komt. Een middel dat alleen werkt waar het moet, geeft minder kans op bijwerkingen elders in het lichaam. En een behandeling met DNA of RNA, die nu meestal een infuus of prik in een ziekenhuis is, zou dan iets worden wat je zelf in de badkamer doet. Een voor de hand liggende volgende stap is om hetzelfde te proberen bij andere aandoeningen van de huid.